februari 2024

Lijflied week 7 ~ Cat

Kattekop ~ Ik hang wat in de stoel voor het raam. Buiten scharrelt een merel tussen de bladeren en kwetteren de koolmezen tegen de kleine roodborst die ook even komt kijken. De sneeuwklokjes laten hun kopjes hangen. Ik heb geen goede week. Een uitstapje van afgelopen zaterdag heeft er behoorlijk ingehakt. Tel daar nog een (mislukte) poging tot fietsen bij op en ben ik alweer bijna een week aangewezen van de stoel tot aan mijn bed. Ik neem mijn verplichte rust. Nou ja, ik probeer het. Mijn lijf kan weinig maar mijn hoofd draait overuren. Zo nu en dan gaat de harde schijf in mijn bovenkamer op tilt. Kopzorgen zijn extra vervelend als je ziek bent. Het werkt verzwarend bij alles dat al reeds de wedstrijd met de zwaartekracht verloren heeft.  Mijn computer is stuk. Nou weet ik, er zijn echt ergere dingen. Maar als je een belangrijk gereedschap voor […]

Lijflied week 7 ~ Cat Read More »

Lijflied week 6 ~ Coffee

Vasten ~ Het is de dag van de liefde. Dit jaar valt Valentijnsdag samen met Aswoensdag, de eerste dag van de Veertigdagentijd, de lijdensdagen op weg naar Pasen. Met een vorm van vasten, sta ik de komende 40 dagen weer extra bij stil bij deze lijdenstijd. Ook ik ken mijn eigen lijden. Het lijden van het lichamelijke maar ook het lijden door de dingen die ik verkeerd doe, of waar ik geen of mijn verdeelde aandacht aan schenk. Dus zocht ik afgelopen week naar een voor mij passende vorm van vasten. Het #inktober woord voor mijn Lijflied van deze week, was daarin zowel confronterend als inspirerend.  Nu ik ziek ben, ben ik me meer dan voorheen bewust van wat ik tot me neem. En nu de vastentijd begint, denk ik daar natuurlijk weer meer over na. In mijn stille tijd zoek ik naar de nabijheid van God en zijn vertroosting.

Lijflied week 6 ~ Coffee Read More »

Lijflied week 5 ~ Fish

Wemelen ~ Alles om me heen wemelt. Van de ritselende bladeren aan de bomen tot aan het wapperen van mijn haar. De schepping is voor mij altijd een natuurlijke en veilige plaats geweest, maar nu brengt zelfs de meest zachte lentebries mij uit evenwicht. Wankelend zet ik de eerste stap vanuit de voortuin naar de buitenwereld en ik zie hoe het einde van onze korte straat in de horizon verdwijnt alsof ze mijlen ver bij mij vandaan ligt. Het blijft onwerkelijk. Van mijn huis tot aan de brug is het welgeteld 225 stappen. In een gezonde pas loop je dit, normaal gesproken, met de wind in je rug in krap twee minuten. Maar nu ik al weken ziek ben, waggel ik als een gans meer dan een kwartier verloren vooruit. Af en toe grijp ik me vast aan de met hedra begroeide heggen langs de voortuinen van mijn buren. Zo

Lijflied week 5 ~ Fish Read More »

Winkelwagen

Deze website gebruikt koekjes. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.